მსგავსი პრაქტიკის პირველი ნეგატიური შედეგი რესურსების გაფანტვაში ვლინდება. ვინაიდან გადაწყვეტილება ნამსჯელი და გააზრებული არაა და „ხათრით“ არის მიღებული, დანარჩენი ხელმძღვანელები მის განხორციელებას სათანადო მხარდაჭერას არ უწევენ, და საკუთარი იდეების განხორციელებაზე უფრო ხარჯავენ რესურსებს. შედეგად, მენეჯმენტის ყურადღება დეცენტრალიზებული ხდება, ორგანიზაციული რესურსები არაეფექტურად ნაწილდება, დასახული მიზნები კი მაინც მიუღწეველი რჩება.

ეს მიდგომა რაც უფრო სისტემურ ხასიათს იღებს, ორგანიზაციაც უფრო კარგავს მართვის უნარს. მენეჯმენტი ვეღარ ინარჩუნებს ობიექტურობას ვერც ახალი გადაწყვეტილებების მიღებისას, და ვერც – უკვე გადადგმული ნაბიჯების შეფასებისას. დროთა განმავლობაში, მსგავსი პროცესი ორგანიზაციაში გადაწყვეტილების მიღების არაჯანსაღ კულტურას აყალიბებს, რაც პირდაპირ აისახება მათი შედეგების ეფექტიანობაზე.

ამ პრობლემას, უპირველეს ყოვლისა, სამიზნე სეგმენტის ბუნდოვანება და, შესაბამისად, გაყიდვების არხების განუვითარებლობა იწვევს. როდესაც ორგანიზაციას მკაფიოდ არ აქვს განსაზღვრული სამიზნე მომხმარებელი, პროდუქციის რეალიზაციის მექანიზმებიც ქაოსურად ვითარდება და არაეფექტიანი ხდება. ეს კი, თავის მხრივ, გამორიცხავს ადამიანური და ტექნოლოგიური რესურსების მიზნობრივ, ან შესაბამისი დატვირთვით გამოყენებას და მათ უმოქმედობას განაპირობებს. სტრატეგიული ხედვის ეს ნაკლოვანება კი პირდაპირ აფერხებს საწარმოო პოტენციალის სრულფასოვან რეალიზებას.

სიმძლავრეების აუთვისებლობა ჯაჭვურ რეაქციას იწვევს: ერთი მხრივ, მკვეთრად მცირდება კომპანიის შემოსავლები და უარესდება საწარმოო ხარჯთეფექტიანობა, მეორე მხრივ კი, თანამშრომლებს მოტივაცია უქვეითდებათ. ეს ყოველივე, საბოლოო ჯამში, აზიანებს ორგანიზაციულ კულტურას, კომპანიას სრულ უმოქმედობაში ძირავს და, შესაძლოა, ჩამოშლამდეც კი მიიყვანოს.

ამის თვალსაჩინო მაგალითია 2000-იანი წლების Sony, რომელიც საკუთარ ციფრულ პლეერს მომხმარებლისთვის გაუგებარი ტექნიკური ენით არეკლამებდა: „64 მბ მეხსიერება, ATRAC3 კოდეკი, USB 1.1“. ამის საპირისპიროდ, Apple-მა პირველი iPod პროდუქტის ღირებულებაზე ორიენტირებული, ერთი მარტივი ფრაზით წარადგინა: „1,000 სიმღერა თქვენს ჯიბეში“. სწორედ კომუნიკაციის ამ ფუნდამენტურმა განსხვავებამ დაასრულა Sony-ს ლეგენდარული Walkman-ის ეპოქა და Apple დღევანდელ ტექნოლოგიურ იმპერიად აქცია.

ადამიანს ხშირად აქვს თავისი ძალისხმევის აღიარების მოთხოვნილება. ორგანიზაციების შემთხვევაშიც, ვინაიდან სასურველი შედეგის მისაღწევად დიდი შრომა გასწიეს, ქვეცნობიერად სურთ, სხვებმაც სათანადოდ დააფასონ ეს. შედეგად, მომხმარებელსაც იმავე რთულ გზაზე ატარებენ, რაც თავად გაიარეს.

თუმცა, მსგავსი მიდგომა საპირისპირო ეფექტს იწვევს: სანამ რეალურ პროდუქტამდე მიაღწევს, მომხმარებელი იღლება და მისი შეძენის მოტივაციას საერთოდ კარგავს. ხელოვნურად გაჭიანურებული პროცესი აუფერულებს პროდუქტისა თუ მომსახურების საბოლოო ღირებულებას და ზიანს აყენებს როგორც პროდუქტს, ისე თავად ორგანიზაციას. ამიტომ, რაც უფრო გაამარტივებენ ორგანიზაციები მომხმარებლებისთვის იმ პროდუქტისა თუ მომსახურების მიწოდებას, რაშიც თავად დიდი ძალისხმევა ჩადეს, ეს ძალისხმევა საბოლოოდ არც დაიკარგება და მომხმარებელიც უფრო კამყოფილი დარჩება მთლიანი გამოცდილებით. 

მოლოდინების შესწავლა და გააზრება სამოქმედო მიზანს აზუსტებს. როდესაც წინასწარ იცი ხვალინდელი მოთხოვნები, აღარ კარგავ რესურსს მეორეხარისხოვან საკითხებზე. ამ ცოდნით სტრატეგიულ ნაბიჯებს საჭირო დროს დგამ, მომავალი გამოწვევებისთვის ბევრად ადრე ემზადები, და პროცესებზე კონტროლს ინარჩუნებ.

საბოლოოდ, ეს პროაქტიული ძალისხმევა მყარ კონკურენტულ უპირატესობას გიქმნის. დროული მზაობა გამორიცხავს ქაოტურ მოქმედებებს და მაქსიმალურად ზრდის ეფექტიანობას. ადამიანი, რომელსაც ესმის თავისი შემდეგი გამოწვევა, რესურსებს ოპტიმალურად ანაწილებს. ის ყოველთვის აღწევს მიზანს, რადგან მისი ყოველი ნაბიჯი სრულ თანხვედრაშია გარემოს მოთხოვნებთან.

თითქმის ყველა სფეროში, ერთი მხრივ, კონკურენციის ზრდამ, და, მეორე მხრივ, სოციალური მედიის არხების განვითარებამ ახალი პროდუქტების შექმნისა და არსებულის დახვეწის პროცესი გადამწყვეტ პრიორიტეტად აქცია. ბაზარზე ახალი პროდუქტების (ან მათში არსებითი ცვლილებების) გამოტანა ისეთივე ოპერაციულ აუცილებლობად იქცა, როგორადაც ადრე ყოველდღიური წარმოება ან მომსახურება იყო მიჩნეული.

პირველი პირის ჩართულობა ამ პროცესში აუცილებელი პირობაა როგორც მისი მნიშვნელობის ხაზგასასმელად, ისე საჭირო რესურსების მობილიზების, ვადების დაჩქარებისა და მთელი კომპანიის ამ ამოცანის გარშემო გაერთიანებისთვის. ამის გარეშე ორგანიზაცია აუცილებლად შეანელებს განვითარების ტემპს.