სად მაქვს მე ათობით და ასობით ათასი? 😀

მოდელი წარმატებული იყო განვითარებულ ქვეყნებში.
არ არის წარმატებული საქართველოში შემდეგი მიზეზების გამო:

ა) მეტროს მგზავრთა უმეტესობა სოციალურად დაფალ ფენას მიეკუთვნება, მათი გადახდს უნარი დაბალია
ბ) 300 000 ტირაჟით ა3 ფორმატის 24 გვერდიანი ნახევრად ფერადი გაზეტის გამოცემა ღირს მინიმუმ 30 000 აშშ დოლარი. თვეში 900 000.
პლიუს სხვა ხარჯი. მათ შორის სარედაკციო, ასევე გასათვალისწინებელია მოგება.
1. ეს ნიშნავს რომ ხარჯის დასაფარად გამოცემამ თვეში მილიონი დოლარი უნდა მიიღოს.
2. ეს ნიშნავს რომ 24-დან 12 გვერდი თუ გაიკიდა თითო გვერდის ღირებულება 3 000 აშშ დოლარი მაინც უნდა იყოს.
3. თითოეული კომპანიის სარეკლამო ბიუჯეტი კი მხლოდ ამ გაზეთზე თვეში 90 000 აშშ დოლარი უნდა იყოს.

ვინც კარგად იცნობს წამყვანი კომპანიების სარეკლამო ბიუჯეტს დამეთანხმება რომ ამხელა ხარჯის გაწევა ერთ გაზეთზე წარმოუდგენელია.რა იქნება გამომცემლის მოგება?

სწორედ ამიტომ საქართველოში გამოიცემა გაზეთები, რომლებიც თუნდაც ამ 10 000 ტირაჯით გადიან მიზნობრივ ჯგუფებზე. ვრცელდებიან იქ სადაც სტაბილურ შემოსავლიანი ხალხია, ვისი მყიდველობის უნარი მაღალია.

მეტროს აუდიტორიაზე ტელევიზია მუშაობს. ძირიტადად ასეთ კატეგორიას სთავაზობენ სამომხმარებლო პროდუქტებს, რაც დიასახლისებს სჭირდებათ.

მოდელი შეიძლება გამოიყენოს მხოლოდ მტავრობამ – საზოგადოებრივი აზრის შესაქმნელად ან მანიპულირებისთვის, თუმცა ბევრი მილიონი დოლარის დახარჯვა მოუწევს.