ამ დროს სახეზეა:
– უკიდურესად დაძაბული შიდა გარემო, როცა დროისა და ენერგიის დიდი ნაწილი იხარჯება ერთმანეთთან ქიშპობაში, არასაქმიან კონფლიქტებში და “მე ვარ აქ მთავარი”-ს მტკიცებაში.
– ერთმანეთთან დაპირისპირებული შიდა გუნდების შექმნა და ბრძოლა პირველობისთვის.
– ორგანიზაციის საერთო ეფექტურობისა და ხარისხის მკვეთრად დაცემა, რაც გამოწვეულია მენეჯმენტის უუნარობით და მართვის სტანდარტული (კლასიკური) ხაზის დარღვევით.
– საკუთარი შეცდომების დანახვის უუნარობა, “განტევების ვაცის” ძიება მუდმივად სხვაგან, გარეთ.
– ფავორიტიზმი, ნეპოტიზმი, არაკოლეგიალურობა

ამ ყველაფრის შედეგად კი მოკლე დროში ხდება ღირებული და პროფესიონალი კადრების დემოტივაცია, დისტანცირება და საბოლოოდ გადინება ორგანიზაციიდან.

ამიტომ მნიშვნელოვანია, რომ პირველ რიგში თავად კომპანიის დამფუძნებლებს და ხელმძღვანელ პირებს ჰქონდეთ გაცნობიერებული ეს რისკები და მკაცრად დაიცვან კორპორატიული მმართველობის ფუნდამენტური პრინციპები, რათა მოახდინონ ძალაუფლება-პასუხისმგებლობის სამართლიანი და რაციონალური განაწილება ქვედა დონეებზე. მხოლოდ ამ შემთხვევაში იქნება შესაძლებელი კადრების მაქსიმალური მოტივაცია და ადამიანური რესურსების ეფექტურად გამოყენება.