პირველი მიდგომა გაცილებით ეფექტური და გრძელვადიანად გამართლებულია, მაგრამ ჩვენს ირგვლივ სამწუხაროდ თითზე ჩამოსათვლელია ასეთი შემთხვევები და ძირითადად ბოსი-მენეჯერის ირგვლივ ცენტრალიზებული სისტემები გვხვდება იშვიათი გამონაკლისის გარდა.

როგორც წესი, ხელმძღვანელს თავისი თავი სხვებზე მაგარი ჰგონია და ამის დასამტკიცებლად უამრავ “გენიალურ” და “უნიკალურ” იდეებს აფრქვევს ხოლმე. თანამშრომლებიც იძულებული არიან “აიტაცონ” ეს იდეები და ხშირად ბრმად მიჰყვნენ მის განხორციელებას (მოქმედებს “უფროსმა უფრო იცის” ნარატივი). ამიტომაც ვხედავთ ირგვლივ უამრავ დაუსრულებელ პროექტს, გაფლანგულ დროს, გაბნეულ რესურსებს, დაწყვეტილ ნერვებს, დემოტივირებულ კადრებს და ა.შ.

სხვებისთვის განვითარების შანსის მიცემა, ეფექტური დელეგირება და საკუთარი თავის უკან დაყენება (და ამით რეალურად უფრო მაღლა დადგომა) არის სწორედ ის, რაც განასხვავებს ნამდვილ ლიდერს ჩვეულებრივი ბოსი-მენეჯერისგან.