მიუხედავად იმისა, რომ ხელმძღვანელების უმეტესობა იოლად ამჩნევს გუნდში ნიჭიერ და პერსპექტიულ თანამშრომლებს, არსებული საკადრო რესურსით მნიშვნელოვანი პოზიციების შევსება მხოლოდ ამ პოტენციალის სწორი ათვისებითა და განვითარებით მიიღწევა — რაც, უპირველეს ყოვლისა, მათთვის მუდმივად მზარდი პასუხისმგებლობების თანმიმდევრულ დელეგირებას ეფუძნება.

ასეთ დროს თანამშრომელს დელეგირებული საქმის მიმართ მფლობელობის განცდა უყალიბდება — ეს მისი პირადი გამოწვევა ხდება, რაც რადიკალურად ცვლის მის დამოკიდებულებას. ამ პროცესში ის სწავლობს ბუნდოვან სიტუაციებში გზის დამოუკიდებლად გაკვალვას და მიზნის მისაღწევად დახმარების თხოვნასაც აღარ ერიდება.

როდესაც პასუხისმგებლობა მოზომილია, მაგრამ მზარდი, ის საკმარისია იმისთვის, რომ ადამიანი რუტინას გასცდეს და ახალი უნარები შეიძინოს სტრესისგან გადაწვის გარეშე. ამ გზაზე შეცდომების დაშვება ბუნებრივია, თუმცა საკმარისი მოქმედების თავისუფლების პირობებში თანამშრომლები მათზე ბევრად სწრაფად სწავლობენ და საკვანძო პოზიციების დასაკავებლად ყალიბდებიან.