თანამშრომლები, რომლებიც მხოლოდ ფიქსირებულ ანაზღაურებას იღებენ, როგორც წესი, მხოლოდ იმდენს აკეთებენ, რამდენიც საჭიროა, რომ სამსახური არ დაკარგონ, რადგან ჰგონიათ, რომ მათი უნარები უკვე „გაყიდულია“, და დამატებით ძალისხმევის დახარჯვა არაგონივრულია.
ამის ძირითადი მიზეზი ის არის, რომ ადამიანები ქვეცნობიერად ცდილობენ, საკუთარი ძალისხმევა უფრო სარფიანად გაყიდონ. ხოლო როდესაც დამატებითი ძალისხმევის გაღების მოტივაცია არ გააჩნიათ, რადგან იციან, რომ დაუფასებელი შეიძლება დარჩეს, ენერგიას ზოგავენ და ყურადღებას მნიშვნელოვანი პირადი საკითხებისა თუ საყვარელი ადამიანებისკენ მიმართავენ.
ასე რომ, მოგვწონს თუ არა ეს დამსაქმებლებს, და სამართლიანია თუ არა, ეს ქვეცნობიერი პროცესია და თანამშრომლების მოტივაციასთან დაკავშირებული გადაწყვეტილებების მიღებისას ამის მოცემულობად გათვალისწინება ყველასთვის მომგებიანი იქნება.
